Kiekje

Hieronder het tekstje dat ik schreef voor de krant van Theaterfestival Boulevard, naar aanleiding van een bezoek aan de performance-expositie iTernal PlayGround van Katja Heitmann.

—————-

 

Ik ben in winkelcentrum Arena. Er komt een vrouw langs in een scootmobiel. Ze heeft kort rood haar en een Jack Russel tussen haar voeten. Ze stopt, kijkt een kort moment naar het tafereel, haalt een telefoon uit haar roze rugzak, maakt een foto, geeft gas en verdwijnt door de elektrische deuren van de Albert Heijn.

Die foto, die ze daar net genomen heeft. Dat kiekje. Wat gaat daarmee gebeuren? Gaat ze straks, als ze thuis is, kijken wat er net eigenlijk te zien was? Gaat ze hem op een verjaardag aan een vriendin laten zien?

‘En dit was in de Arena…’

‘Wat is het?’

‘Een soort theaterding.’

‘Leuk.’

‘Ja. Oh, en dit ben ik bij een gekke fiets.’

De danseres in de performance is bezig met een uitputtingsslag van vier uur. Dit wordt gefilmd en live uitgezonden op een flatscreen. De roltrap voert winkelend publiek af en aan. Verwonderde, lachende en onverschillige blikken. Een flinke jongen met een paars petje zit al een half uur naar het beeldscherm te staren. Een oudere man zegt dat hij er niks van kan bakken. Twee meisjes bewegen mee op de beat. Dan veert de jongen met het paarse petje op en zegt vol verbazing: ‘Oh, dit is écht.’

Ik heb geen idee wat hij daarmee bedoeld.

Vanmorgen zag ik op internet een filmpje waarin Benedict Cumberbatch, Brits acteur, aan het publiek uitlegt waarom het vervelend is dat er tijdens Hamlet voortdurend door mensen gefilmd, gefotografeerd en ge-sms’t wordt: ‘I can’t give you what I want, which is a live performance that you will remember in your head, whether it’s good, bad or indifferent.’

Misschien hebben we helemaal geen zin meer in live. Kijken we veel liever door een scherm. Dan wordt die onbegrijpelijke wereld tenminste een beetje gekaderd.

Reacties staat uit voor Kiekje

Filed under Geen categorie

Comments are closed.